Artikelen

Hoe is het nou met… #24

TOM PONCIA (70, BANGKOK) dacht even dat de pandemie de katalysator zou zijn die de mensheid weer zou verenigen. Net als de Tweede Wereldoorlog alom zorgde voor een gevoel van vrede en ‘dit nooit meer’. Maar de wereld beschouwend vanuit zijn appartement op de 46e verdieping van de State-tower, ziet de oud-piloot die hoop vervliegen.

‘Saamhorigheid brokkelt juist af. Politieke onrust neemt toe. Egoïsme en agressie ook. Lokaal en internationaal.’

‘Elke generatie krijgt het beter. Dachten we. Dat is nu niet gezegd, helaas. Kijk naar gay-emancipatie. In de jaren ‘80 ging het de goede kant op en nu kun je zelfs in Amsterdam niet meer hand-in-hand lopen.’

Maar nee, hij wil geen somber stukje. Het is feest. Hij is jarig. En hij kreeg bericht dat z’n gecancelde, 167 dagen durende avontuurlijke wereldcruise alsnog doorgaat – nu in januari 2022 en Corona-proof.

‘Erg blij mee. Wilde ik zo graag een keer doen. Mezelf gegeven voor m’n 70-ste. Kost 2 ribben uit m’n lijf, maar het is een once-in-lifetime experience.’

Als geboren en getogen Curaçaoënaar zie je hem zelden in de Hollandse of Vlaamse horeca in Thailand (‘is toch een andere cultuur’). Maar Typisch Thailand-volgers op Facebook kennen hem van fraaie foto’s gemaakt vanaf zijn balkons vlak onder de beroemde Lebua-rooftopbar met het goudkleurige koepeldak. Vooral die de tijdens de lockdown roepen emoties op en krijgen veel likes:

De zon achter de wolken aan het begin van de crisis. De bergen richting Pattaya, opeens zichtbaar dankzij heldere lockdown-lucht. Het silhouet van een stupa ver weg. Het Peninsula-hotel met z’n lege kamers verlicht in hartvorm.

Hij ziet in april hoe bij Icon Siam (achter hem op de foto zichtbaar) de grootste verlichte waterfontein van Zuidoost-Azië zich bij de lockdown neerlegt. En hoe tijdens de avondklok op de altijd drukke snelwegen de rode en gele strepen van autolichten verdwijnen. Alleen de donkere barken op de Chao Phraya varen ook ‘s nachts door.

‘Bizar om zo van boven de Big Mango stil te zien vallen. ‘s Avonds steeg er geen enkel geluid meer op. Maar tegelijkertijd heb ik ervan willen genieten. Realiseerde me dat ik een gelukkig mens ben met dat uitzicht. Besefte dat veel anderen in Bangkok geen uitzicht hebben. Uitkijken op een gevelwand of zelfs een blinde muur.’

‘Voelde me geen moment opgesloten. Ook niet toen ik 2 maanden niet naar buiten ging – ik behoor immers tot de risicogroep. Had en heb geluk dat m’n partner Kriang hier elk weekend is. Samen met de auto op pad. Eerst alleen vanuit het raampje foto’s maken. Van geparkeerde vliegtuigen op Suvarnabhumi. Of ruïnes in Ayuthaya. Nu erop uit om vogels in parken vast te leggen. En walvissen in de Golf van Thailand.’

‘Ik ben zo ongelooflijk blij dat ik in Thailand ben. Erger me dood aan hoe ze in Europa met Corona omgaan. Hier is het onder controle zolang de grenzen dicht blijven. Vrees alleen dat de Thai dit economisch niet volhouden.’

‘Voor mezelf maak ik me geen zorgen. Maar ben toch wel blij dat ik geen kinderen heb.’

# Gratis journalistiek mogelijk maken? Kijk hier voor meer info!

Volg ons op Facebook!