Artikelen

Hoe is het nou met… #17

ANNELIE LANGERAK (45, BANGKOK) gaat als correspondent van De Telegraaf en VRT-radio op zoek naar het verborgen leed van de Corona-crisis.

Dat van mensen die opereren aan de randen van de lamgeslagen Thaise toeristenindustrie.

‘Werkloze sekswerkers van gogobars en massagesalons, bijvoorbeeld. In Bangkok en Pattaya. En arme arbeidsmigranten uit Cambodja en Myanmar, door hotels en restaurants ontslagen en gestrand op Phuket.’

‘Thailand heeft besmettingen tot nu toe goed buiten de deur gehouden. Maar tegen een hoge prijs.’

‘Die migranten hielden als schoonmaker, tuinman of bordenwasser het toerisme overeind. Maar nu staan ze berooid op straat. Zonder rechten. Zonder geld. Zonder zorg.’

‘En door gebrek aan middelen ook steeds vaker zonder eten. In Patong zag ik hoe de voedselhulp terug ging van 3 naar 1 keer per dag. Echt schrijnend.’

Het zijn verhalen die ze haar lezers wil vertellen. Moet vertellen. Ze is de enige Nederlandse correspondent in Thailand. Dat schept verplichtingen.

‘De buitenlandredactie geeft me voor dit soort artikelen graag de ruimte. Gelukkig. Ook voor mezelf. Want als kleine zelfstandige word ik per woord betaald. De tijd van goedbetaalde buitenlandse correspondenten in vaste dienst is al lang voorbij.’

Daarom pakt ze ook ander werk aan. Uitgerekend tijdens de grootste Corona-drukte moet ze voor de Heinrich Boll Stiftung een pittig journalistiek onderzoek afronden naar huiselijk geweld in Zuidoost-Azië.

Ondertussen probeert ze als ‘second vice-president’ ook nog de Foreign Correspondents Club of Thailand (FCCT) van de ondergang te redden.

‘Lockdown, alcoholverbod en rem op aantal bezoekers brachten ons aan de financiële afgrond. Ontslag van medewerkers dreigde. Dankzij een permanente inzamelactie onder leden is dat voorkomen.’

Inmiddels is het ondanks social distancing weer gezellig rond bar en tijdens debatten.

‘Iedereen is welkom, wil ze gezegd hebben. Ook niet-leden, ook niet-journalisten. En ook online zijn veel bijeenkomsten voor iedereen te volgen.’

Het belang van de persclub is groot. Niet alleen voor buitenlandse journalisten. Juist ook voor Thaise collega’s en kritische burgers.

‘Direct na de militaire staatsgreep keek de politie mee en werden er soms persconferenties verboden. Maar nu is de FCCT weer de enige plek in Thailand waar mensen zich relatief vrij voelen om hun mening uit te dragen. Beschermd door aanwezigheid van buitenlandse journalisten.’

‘En misschien ook wel omdat de voertaal Engels is.’

UPDATE DECEMBER 2020: Annelie is nog steeds actief voor de persclub. Ze dompelt zich er onder in de organisatie van bijeenkomsten en feesten, zo leert haar Facebookaccount. Druk, druk, druk…

Info: http://www.telegraaf.nl 

Foreign Correspondents’ Club of Thailand https://fccthai.com

Gratis journalistiek mogelijk maken? Kijk hier voor meer info!
Volg ons op Facebook!